1 و الیهو باز گفت:
2 «برای من اندکی صبر کن تا تو را اعلام نمایم، زیرا از برای خدا هنوز سخنی باقی است.
3 علم خود را از دور خواهم آورد و به خالق خویش، عدالت را توصیف خواهم نمود.
4 چونکه حقیقت کلام من دروغ نیست، و آنکه در علم کامل است نزد تو حاضر است.
5 اینک خدا قدیر است و کسی را اهانت نمی کند و در قوت عقل قادر است.
6 شریر را زنده نگاه نمی دارد و داد مسکینان را می دهد.
7 چشمان خود را از عادلان برنمی گرداند، بلکه ایشان را با پادشاهان بر کرسی تا به ابد می نشاند، پس سرافراشته می شوند.
8 اما هرگاه به زنجیرها بسته شوند، و به بندهای مصیبت گرفتار گردند.
9 آنگاه اعمال ایشان را به ایشان می نمایاند و تقصیرهای ایشان را از اینکه تکبر نموده اند،
10 و گوشهای ایشان را برای تادیب باز می کند، و امر می فرماید تا از گناه بازگشت نمایند.
11 پس اگر بشنوند و او را عبادت نمایند، ایام خویش را در سعادت بسر خواهند برد، و سالهای خود را در شادمانی.
12 و اما اگر نشنوند از تیغ خواهند افتاد، و بدون معرفت، جان را خواهند سپرد.
13 اما آنانی که در دل، فاجرند غضب را ذخیره می نمایند، و چون ایشان را می بندد استغاثه نمی نمایند.
14 ایشان در عنفوان جوانی می میرند و حیات ایشان با فاسقان (تلف می شود).
15 مصیبت کشان را به مصیبت ایشان نجات می بخشد و گوش ایشان را در تنگی باز می کند.
16 «پس تو را نیز از دهان مصیبت بیرون می آورد، در مکان وسیع که در آن تنگی نمی بود و زاد سفره تو از فربهی مملو می شد.
17 و تو از داوری شریر پر هستی ، لیکن داوری و انصاف با هم ملتصقند.
18 باحذر باش مبادا خشم تو را به تعدی ببرد، و زیادتی کفاره تو را منحرف سازد.
19 آیا او دولت تو را به حساب خواهد آورد؟ نی ، نه طلا و نه تمامی قوای توانگری را.
20 برای شب آرزومند مباش، که امتها را از جای ایشان می برد.
21 با حذر باش که به گناه مایل نشوی، زیرا که تو آن را بر مصیبت ترجیح داده ای.
22 اینک خدا در قوت خود متعال می باشد. کیست که مثل او تعلیم بدهد؟
23 کیست که طریق او را به او تفویض کرده باشد؟ و کیست که بگوید تو بی انصافی نموده ای؟
24 به یاد داشته باش که اعمال او را تکبیر گویی که درباره آنها مردمان می سرایند.
25 جمیع آدمیان به آنها می نگرند. مردمان آنها را از دور مشاهده می نمایند.
26 اینک خدا متعال است و او را نمی شناسیم، و شماره سالهای او را تفحص نتوان کرد.
27 زیرا که قطره های آب را جذب می کند و آنها باران را از بخارات آن می چکاند.
28 که ابرها آن را به شدت می ریزد و بر انسان به فراوانی می تراود.
29 آیا کیست که بفهمد ابرها چگونه پهن می شوند، یا رعدهای خیمه او را بداند؟
30 اینک نور خود را بر آن می گستراند و عمقهای دریا را می پوشاند.
31 زیرا که به واسطه آنها قومها را داوری می کند، و رزق را به فراوانی می بخشد.
32 دستهای خود را با برق می پوشاند، و آن را بر هدف مامور می سازد.
33 رعدش از او خبر می دهد و مواشی از برآمدن او اطلاع می دهند. |